MeteoropatiaNadwrażliwość na zmiany pogodowe

By przystosować się do niskich temperatur, potrzebujemy nie mniej niż trzech-sześciu tygodni. Osobom z natury bardziej wrażliwym i nieodpornym zabiera to nawet trzy-cztery miesiące. Nie wojujmy z naturą, bo zemści się, dręcząc nas złym samopoczuciem i nawracającymi infekcjami. Pozwólmy organizmowi przystosować się do panującej na zewnątrz temperatury. Mechanizmy nie używane szybciej rdzewieją, również fizjologiczne mechanizmy obrony przed chłodem. Nie służy nam życie pod kloszem, w szczelnym, wygrzanym kokonie. Co zaś robi Kowalski, gdy idą chłody? Wdziewa grubą czapę i skarpety. Tymczasem najwrażliwsze na chłód nie są, jak się powszechnie sądzi, ani stopy, ani głowa, ale nos, opuszki palców, klatka piersiowa, skóra brzucha oraz ramiona i przedramiona. Strategicznymi częściami garderoby stają się więc o tej porze roku podkoszulek z długimi rękawami, sweter, ciepła kurtka, szalik i rękawiczki. Opieszała administracja włącza w końcu ogrzewanie? Zziębnięty Kowalski rozkręca kaloryfery tak, że siedzi w domu w samej koszuli, i nie otwiera okien, by upragnione ciepło nie uciekło. Powietrze w jego mieszkaniu staje się coraz bardziej gorące i suche. W takich warunkach błony śluzowe nosa i gardła tracą zdolność usuwania kurzu, zmniejsza się też produkcja walczących z mikrobami przeciwciał i białych krwinek. Odporność organizmu na infekcje drastycznie słabnie. Na domiar złego Kowalski często bywa przemęczony, przytłoczony troskami, źle się odżywia, pali i nie dosypia. Gdy, wydelikacony, osłabiony i niewłaściwie ubrany, wybiegnie teraz na ziąb, nie przetrzyma ataku wirusów i bakterii. Przeziębienie murowane.