MeteoropatiaNadwrażliwość na zmiany pogodowe

Jeżeli nagła zmiana pogody wywołuje u ciebie : bóle i zawroty głowy, bóle mięśni i stawów, kołatanie serca, wzrost lub spadek ciśnienia tętniczego, niczym nie uzasadnione napięcie, uczucie lęku, drażliwość, chwiejność emocjonalną, trudności z koncentracją, zaburzenia pamięci,senność za dnia i bezsenność nocą, brak apetytu, nudności, uczucie osłabienia i wyczerpania organizmu bez wątpienia jesteś “pogodową mimozą”.

Wyróżnia się trzy podgatunki meteoropatów :

Typ K niedomaga, gdy przechodzi chłodny front atmosferyczny. Z zimna wręcz sinieje, sama myśl o wyprawie na biegun wywołuje u niego dreszcze. Upały znosi za to znakomicie i marzy o przeprowadzce w tropiki. Często się przeziębią.

Typ W cierpi, gdy przesuwa się front ciepły. Nie straszny mu mróz, zimą wręcz rozkwita. Często bywa zapalonym narciarzem, gdyby mógł, zamieszkałby w górach na stałe. W czasie upałów omdlewa, dyszy i szuka cienia, w którym sączy zimne drinki.

Typ G to typ mieszany. Silnie reaguje na przechodzenie zarówno chłodnego, jak i ciepłego frontu atmosferycznego. Marudny : to mu za zimno, to za gorąco.

Ze statystyk wynika, że kobiety odczuwają dolegliwości związane z pogodą dwa razy częściej niż mężczyźni. Modelowy meteoropata jest więc kobietą. Mieszka ona w mieście, ma okoto 30-45 lat, skończyła szkołę średnią albo studia. Często czuje się samotna i nie akceptowana, bywa lękliwa, skoncentrowana
na sobie i niecierpliwa. Skłonna jest doszukiwać się w sobie winy. Doskwierają jej też zahamowania w stosunkach z płcią przeciwną. Ludzi z natury mało wrażliwych na kaprysy pogody uważa za gruboskórnych. W rewanżu ci irytująco odporni szczęśliwcy, których nawet katar omija, mają ją za mazgaja…
Pogodowi nadwrażliwcy, spieszymy z dobrą wiadomością : z meteoropatii można się wyleczyć! Kluczem do sukcesu jest zrozumienie, że kapryśny polski klimat nie dostosuje się do naszych oczekiwań. To my, we własnym, dobrze pojętym interesie, musimy dostosować się do niego.

Przemożny wpływ na nasze samopoczucie wywiera też wiatr. Szczególnie destrukcyjnie oddziałuje, gdy jest ciepły, silny i długotrwały. Taki właśnie jest halny, wiatr charakterystyczny dla Tatr oraz Alp (nazywany jest tam fenem). Halny powstaje, gdy strumień płynącego z południa Europy ciepłego i wilgotnego powietrza, napotykając barierę łańcucha górskiego, spiętrza się i schładza. U podnóża nawietrznej strony gór tworzą się gęste chmury i leje jak z cebra. Czoło pozbawionej już wilgoci masy powietrza przechodzi ponad szczytami i spada w północne doliny w postaci bardzo silnego i porywistego wiatru, suchego i ciepłego, który zawsze zapowiada nagłą zmianę pogody. Halny wieje najczęściej jesienią i zimą, a w czasie, gdy się pojawia, nawet zdrowi jak rydz ludzie stają się drażliwi, nadpobudliwi; niektórzy dla odmiany popadają w antypatię i depresję. Zaostrzają się objawy chorób reumatycznych i krążenia, nasilają się bóle mięśni, stawów, potęgują się zaburzenia psychiczne. Rośnie liczba nagłych wezwań pogotowia, straży i policji : więcej jest pożarów, bójek, przestępstw, gwałtów i zgonów (także samobójczych) oraz zabójstw.